NBA Off-Season 2017 | Three Moves That Fell Off the Radar

We're experiencing a very high-paced NBA off-season. It is not easy to remember an off-season with such major moves since 2010, which gained its popularity years before and exported a super team like Miami Heat. NBA is now dominated by the Golden State Warriors and it is reasonable to expect that other 29 teams' frame of mind will shift from 'How can we be a better team?' to 'Can we beat Warriors?'. Although defeating the Warriors isn't an easy task to do, many teams have made significant moves in this 2-month period. Houston Rockets brought CP3 next to Harden and created the most exciting backcourt of the league. Oklahoma City Thunder added Paul George after a profitable trade. Boston made an unprecedented move and acquired Kyrie Irving and Gordon Hayward in one summer. Minnesota Timberwolves finally made the transition from ‘promising team’ to contender by adding Jimmy Butler to their roster.

These moves, as expected, occupied the headlines of NBA news, both because of the size of the names and directly related to the top of the league. There are many breakdown analyzes, articles, podcasts which cover them. However, there were another important moves in this off-season. Some trades and free-agent acquisitions were off the radar this off-season but could easily push the top of ‘most important moves’ list if it happened in recent years. Here are three of them:

Denver Nuggets – Paul Millsap:

February 12, 2017 means a lot for Denver Nuggets. In addition to acquiring the Mason Plumlee and 2nd round pick in exchange for Jusuf Nurkic, they also won Nikola Jokic that day. Confusion and bad role distribution are seen as big problems for a team. Jokic-Nurkic duo were inefficient together and this issue were harming both players and Denver. After the trade, Nurkic found his rhythm in Portland and Jokic showed a superstar-level performance. At the beginning of last season, it was possible to talk about two questions for Denver: ‘Who will be the player that team will be built around?’ and ‘How the defense will improve?’. First question seems to be solved with Jokic’s rise and second question’s answer could be Paul Millsap.

For Denver, there is a clear offense-defense imbalance and it can be shown clearly with numbers. Nuggets comes 4th in offensive rating after Warriors; Cavs and Rockets with 113.9 but in defensive rating, they are 29th with 113.43. This is unacceptable for a team which expected to be in the race for playoffs in Western Conference and to solve it, Millsap’s help will be crucial. His combination of athleticism and power and ability to defend multiple positions, which will provide significant flexibility to the defense of Denver, is likely to increase the team’s dynamism. Millsap listed 14th in Defensive RPM among all players in the league with 3.35 and a quick note, his partner was Dwight Howard a.k.a the guy who finished basketball in his head roughly 4 years ago. It should be underlined that Howard-Jokic transition will be so much valuable for him and in that way, he can contribute to team’s overall game.

Having set a certain offense standard around the Murray-Harris-Jokic trio, Denver has the potential to go one step further with Millsap's involvement. He can score on iso’s, is a very effective roll-man in pick&roll’s (6th in ppp last season), has 3-point weapon (although his stability is debatable) and in addition to those, the biggest plus that he is going to bring to Denver will be his passing ability. Jokic is on a different level in terms of center passing and now with Millsap, one of the best PF’s in the league in terms of court vision, will create a effective inside-outside balance. Nowadays, spacing is a necessity in basketball and Denver has a frontcourt duo who can contribute to this factor.

Sacramento Kings – George Hill:

George Hill had a successful season with Utah Jazz last season and had many clients in this off-season. Rather than Spurs, Nuggets and Lakers; Hill’s next destination will be Sacramento Kings. It can be argued that whether the 3 years-57 MD contract made Hill overpaid or not and whether Kings need Hill or not. However; when it comes to Kings, problems don’t remain as little details, they reach into structural level. At least, it used to be. Since the Cousins trade, Kings has been making right moves and evaluating the Hill addition along with long term goals of Vivek-Divac duo would be reasonable.

Cousins-Kings relationship did not promise anything in the long run for the two sides, and it was very important for Kings to get rid of this burden and look ahead, even though the assets that they got in exchange for him was insufficient. This summer, the Kings made it possible to get rid of the perception of ‘dead team’ and enter the list to be followed. Let’s look at the incomers-outgoing list. Outgoings are Rudy Gay, Langston Galloway, Tyreke Evans, Darren Collison and Anthony Tolliver. Incomers are George Hill, Zach Randolph, Vince Carter, De’Aaron Fox and Bogdan Bogdanovic. If you consider Buddy Hield as a new player also, there is not a second team in NBA to make such a big progress in terms of depth compared to the beginning of last season. It is impossible to know that if it would be a more accurate choice in the long run to pursue an comprehensive tanking like the one that 76’ers did but Kings’ roster can now offer us something.

So, what is George Hill’s role in this team? Briefly; leading the team with being the only good ball distributor and playing a mentor role for young players –especially De’Aaron Fox-. His turnover and usage rates are comparatively low and his responsibility will be big in terms of keeping the Kings in order. It is also likely that he will contribute to team’s defense, his defensive RPM numbers can be considered as proofs. In addition to all these, the table above shows how underrated George Hill is in terms of offensive efficiency. The only question mark for Hill will be injuries, which caused him not playing at all 82 games in any season.

Kentavious Caldwell-Pope – Los Angeles Lakers:

Lakers turned all its focus into the summer of 2018. The plan is offering max contracts to LeBron James and Paul George by clearing the salary cap, and everyone in the NBA knows that. For current roster, there is no untouchable name except Brandon Ingram and Lonzo Ball, D’Angelo’s Brooklyn trade is a proof of that. This season’s aim will be concentrated on Lonzo and Ingram’s development and while doing that, they will try to establish a solid core before LeBron or George’s (maybe both?) possible arrival. Before looking at what can Kentavious Caldwell-Pope do in Lakers, it should be remembered that his contract lasts just for one year. What it means that, in the upcoming off-season KCP will either go to another team or settle down for a contract less than 18 million dollar for a year with the Lakers. Whether the Magic – Pelinka duo will offer a new contract to KCP in 2018 summer will depend on the performance that he is going to show this year.

KCP seems to fill a significant gap in SG, a position where Lakers struggles since Kobe’s prime. With the departure of Lou Williams and Nick Young and Jordan Clarkson’s inability to show a solid performance as a starter (and his numbers substantially go up with the bench unit), participation of KCP will be valuable for the team in the short run. It is a fact that the Lakers acquired the most reliable name in the market to consign SG position but as a matter of fact, pros&cons of his game seems to balance each other. Keeping good aspects of his game in front and hiding bad ones will depend entirely on Luke Walton’s preferences and line-up choices. He is both a good finisher and passer in pick&roll, at this point he can integrate along Lonzo very well and can compensate D’Angelo’s absence in pick&roll positions. Despite playing in a relatively low-tempo like Detroit (22th in pace last season) he is quite effective in transition, which can be valuable in Walton’s system. His court vision is pretty good and that can also be added to pluses list. When we look at the negative sides of his game, shot selection needs to be written first. Inefficency of mid-range shots is now proven by mathematics but he takes this type of uses frequently by coming out in pick&roll’s and hand-off’s. It is possible to link this to Detroit’s system and offensive sets but still, it is obvious that his efficiency lowers when it comes to decision making. In addition to that, his shot percentage around the rim is quite low (0.94 ppp – 14th percentile).

There is also a dilemma about KCP’s defensive performance. From the limited Detroit games I have seen in my past seasons, I regarded him as a very aggressive key defender. However, articles that I read and numbers that I look after Lakers acquisition didn’t support this argument of mine. He completed the last season with -1.31 Defensive RPM and couldn’t reach the 40th percentile in either driving D, isolation D or off screen D. Although there are numerous "defensive highlights" videos of him on Youtube, it is hard to say that you can link this performance with stability. This is also creates a question mark for Lakers, who finished the ’16-‘17 last in terms of defensive rating and needs urgent help at that side of the game. The issue of whether KCP can turn his potential into efficiency will be the key for both Lakers’ season and his own career.

*References for stats:

NBA.com/stats
Basketball-reference.com
NBAMath.com

-Translated from the original Turkish article that published on September 1, 2017.

Referendum Expectations (Based On June 7 Results)

April 16 referendum is on the line and it is possible to read a lot of articles or listen a lot of talks on it. Yes, the number of contents which focus on this upcoming referendum is very high but this doesn't necessarily means ''quantity=quality''. The campaign of ''Yes'' side is filled with lies and populism, both sides have very limited arguments and worthless discussions. When we add up all those things, a process that is hard to tolerate emerges.

If you don't want to deal with those stuff and just want to make a prediction, then only place that you can look up is polls. But polls have recently lost prestige all over the world with the wrong predictions on Brexit and Trump. In particular, the circumstances on polls here in Turkey are even worse. It is a fact that pollsters are not independent and announcing manipulative predictions without even conducting surveys. What it means that, there is no difference between one survey company's ''%58 Yes'' prediction and a regular citizen's saying, ''I think the results end up with %58 No''.

Well, is there anything left to make a prediction? Seems like previous election results are the last and only option. Unchangeable numbers. No ground for speculations. But in this case, following question rises up: does the previous election results present a helpful data for a referendum projection? Answer would be ''No'' for many countries but in Turkey, things are quite different. Political process only works through parties. There are huge limits and restrictions on non-governmental organizations and unions, which actually should be completely independent. Most importantly, most of the citizens that are going to cast their votes, don't have the ability to think freely. With taking all these factors into account, positions of parties will be decisive on this referendum, therefore looking at the previous election results does no harm.

Now, let's start to think about 16 April...The ones who claim that ''No'' is going to win are defending themselves with following arguments: ''I have many friends who voted for AKP in previous elections and they are now saying that they will vote for 'No' '', ''Bahceli has lost his ground in MHP'', ''Saadet is in the No side, so the supporters of National Front will follow them''. I don't know whether they are truly believe these arguments or just console themselves. If their base for these assumptions is the right-wing voters around them, there is a big delusion. It is no different than thinking that protecting the ballot boxes in Cankaya or Kadikoy contributes to the preservation of country's total ballot votes. Furthermore, the ones who defend that claim are actually saying that right-wing voters will be determinative without even realizing it.

What I am saying is that, it is not very wise to make predictions by saying ''If we add up 3 points from here, 5 points from there'' kind of stuff. For a healthier foresight, right thing to do is dividing up the map into pieces. Most beneficial part of doing this is that we will be able to make a rational assumption for tendencies of MHP supporters. If the opposition block of MHP have influence on party's grassroots, a sum of shift is expected from ''Yes'' -which is the position of party rule- to ''No''. The amount of this shift will probably determine the result of referendum.

Estimates on MHP supporters' tendency doomed to be unhealthy as long as they are country-spread. For example, does the prediction of ''%70 of grassroots will vote for 'No' '' take into consideration of the difference between Central Anatolia and coastline? Doubtful. It is much more possible to expect that the supporters of MHP who live in coastline will go for ''No'' but in contrast to that the ones in Central Anatolia will possibly stick with party's official position, Yes. It doesn't anything to do with the current fight between Bahceli and contrarians. The main driving factor for MHP's grassroots in insider regions, which are more likely to vote for AKP as a second option, will be the discussion of ''Who is on the side of Yes or No?'', not the constitutional amendment package. Therefore Erdogan and AKP's approach to keep coming back to this comparison is not a coincidence.

All these things considered, first heavy blow for the ''No'' front arose when we analyze the map by dividing it into pieces. In the rest of the article, I will try to stay optimistic -as a person who is a supporter of No and will vote for No- and use the results of June 7, rather than November 1 as previous data. In the possible estimations of Yes-No, I will always calculate the No with its upper limit. Nevertheless, my final prediction will be a little bit disappointing. Let's get started.

The graphs above show the cities with +100.000 vote for MHP in June 7. With a optimistic and rough estimate, if we take Ankara and Istanbul with %50-50, coastline with %34-66 No and inside regions with %80-%20 Yes, we get 2.403.860 No votes from these 23 cities for June 7. For remaining cities, by splitting the vote share with %60-40 Yes, we get 1.008.994 additional No votes.

For other parties, dividing up to regions method is not necessary. Apart from capitols like Istanbul, Ankara and Izmir, cities that they can get vote are very restricted for CHP and HDP and also their supporters' stance in this referendum is quite clear. In AKP, there may be a group that decides to stay out of Erdogan consolidation but its weight is probably low. If we take the vote share among AKP supporters as %90-10 Yes, then we get 1.886.471 No votes from AKP. This number is quite high but as I said before, I'm trying to stay optimistic, therefore I'm moving on. Let's take ''No'' percentages for CHP and HDP, %97 and %93, respectively. If we count on Saadet's position in ''No'' front, total share of No in ''others'' becomes %70. If we take the turnout in foreign votes as %50 (there are rumours that it is high) and share as %50-50, total figures are as follows:

These figures create the following graph, %48.9 Yes - %51.1 No.

Even though we establish maybe the most desirable scenario for No, maximum percentage that we can reach is %51. With a more reasonable perspective, Yes votes rise up to %52-53. We have 2 million new voters since November 1, but these voters will probably split with a direct proportion to parties' vote share, therefore it won't effect the Yes-No balance. The only way for the ''No'' front to survive is an increase in turnout, which was %84  in June 7 and %85 in November 1 and hope that this extra participation will mostly help their side.

I'm not trying to present a disaster scenario here. If ''No'' wins in April 16, it won't be ''stating the obvious'', as a matter of fact, it will be a huge victory for opposing front. That's what I'm trying to tell.

We hope that this country's citizens will not pull the pin of their own lives. What a country.

7 Haziran Sonuçları Üzerinden Referandum Tahminleri

16 Nisan üzerine birçok yazı okumak, birçok tartışma dinlemek mümkün. Referandumla ilgili içerik sayısının bu kadar fazla olması kaliteyi de her zaman yanında getirmiyor elbette. Evet cephesinin komple yalan ve popülizm üzerine kurduğu kampanya, iki cephe için de geçerli olan sınırlı argümanlar ve içi boş konuşmalarla birleşince tahammül etmesi zor bir süreç ortaya çıkıyor.

Bütün bunlardan uzaklaşıp sadece çıkacak sonuç üzerine bir öngörü oluşturmak isteyenlerin başvurduğu adres olan anketler ise sadece Türkiye'de değil dünya genelinde tokat üzerine tokat yedi geçtiğimiz 1-2 yılda. Brexit ve Trump, anket şirketlerinin güvenilirliğini tartışmaya açtı. Türkiye'de ise durum daha vahim. Çoğu şirketin bağımsız olmadığı ve muhtemelen sahaya dahi inmeden manipülatif sonuçlar yayınladığı bir gerçek. Rastgele bir anket şirketinin '%58 evet çıkacak' demesiyle bir vatandaşın kendi küçük çevresinden yola çıkarak %58 hayır çıkacağını iddia etmesi arasında fark yok yani.

Peki bir tahmin yapmak için elimizde ne kaldı? Elbette geçmiş sonuçlar. Değiştirilemez, spekülasyonlardan uzak birebir rakamlar. Bir referandum projeksiyonu için genel seçim sonuçları ne kadar sağlıklı bir ön veri sağlar? Belki çoğu ülke için tutarsız olması mümkün ama Türkiye gibi siyasi yaşamın sadece partiler üzerinden yürüdüğü; sivil toplum kuruluşları ve sendikaların politik sürecin özgür ve aktif bir parçası olması gerekirken iktidar tarafından yaşam alanlarının daraltıldığı ve bundan önemlisi çoğunluğunu bağımsız düşünme yetisinden uzak vatandaşların oluşturduğu bir ülkede partilerin oy miktarları ve açıkladıkları referandum kararları belirleyici olacaktır elbette.

16 Nisan'a gelecek olursak...Hayır çıkacağını savunan isimler tahminlerinin detayını açıklamaları istendiğinde ''AKP'li olan çok tanıdığım var hepsi hayır diyecekmiş'', ''MHP'de Bahçeli'yi dinleyen yok'', ''Saadet hayır diyor, milli görüşçüler onları takip eder'' gibi cümleler sarf ediyorlar. Belki bunlara gerçekten inanıyorlar, belki de kendilerini avutuyorlar, bilemiyorum. Eğer kendi çevrelerindeki sağ seçmenden yola çıkarak çıkarım yapıyorlarsa bu biraz Çankaya'da ya da Kadıköy'de sandıkların başında bekleyip ülke genelindeki oyların korunmasına katkı yaptığını düşünme yanılgısına benziyor. Yine bu cümleleri sarf edenler aslında farkında olarak ya da olmadan belirleyici etkenin sağ seçmen olacağını belirtmiş oluyorlar.

Demem o ki, Türkiye geneli sonuçları ele alıp ''3 puan oradan gelse, 5 puan şuradan gelse'' diyerek tahmin yapmak pek mantıklı değil. Haritayı illere göre parçalayarak incelemek daha tutarlı bir öngörünün kapısını açacaktır. Bu parçalamanın yararı ise bu referandum özelinde MHP seçmeninin genel tutumunu öngörmekte karşımıza çıkacak. Eğer muhalif kanat, taban üzerinde bir ağırlık oluşturabildiyse partinin resmi tutumu olan evetten bir miktar hayıra kayma olacak. Bu kaymanın miktarı da muhtemelen referandumun sonucunu belirleyecek.

MHP'lilerin kararı üzerine yapılan tahminler ''Türkiye geneli'' olduğu sürece tıkanmaya mahkum. Örneğin, 'tabanın %70'si hayır' diyor tahmini; İç Anadolu - kıyılar arasındaki seçmen ağırlığı ve eğilimi farkını içeriyor mu, şüpheli. Kıyılardaki MHP'lilerin hayıra yönelmesi daha muhtemelken, iç bölgelerdeki seçmenden bir kopuş beklemek biraz hayalcilik. Bu durumun partideki Bahçeli - muhalifler kavgasıyla da alakası yok, iç bölgelerdeki AKP'yle geçişkenliği daima yüksek (bkz. 7 Haziran - 1 Kasım) tabanın oy verirken ana gerekçesi anayasa değişikliği paketindeki maddeler değil ''kimler evet diyor, kimler hayır diyor'' olacak. Erdoğan ve AKP'nin de kampanya boyunca bu söylemi ön planda tutması tesadüf değil.

Bu faktörler göz önüne alındığında hayıra inen ilk darbe MHP illere göre parçalanıp incelendiğinde ortaya çıkıyor. Hayır çıkmasını isteyen ve hayır oyu kullanacak biri olarak optimist davranacağım ve bundan sonraki kısımda geçmiş veri olarak 1 Kasım'ı değil, 7 Haziran'ı alacağım. Ortalama evet-hayır tahminlerinde de daima hayırı üst limitten hesaplamaya çalışacağım. Bütün bunlara rağmen en sonda elde edilen rakam ise biraz hayal kırıklığı olacak. Başlayalım.

Yukarıdaki grafikler MHP'nin 7 Haziran'da 100.000'in üzerinde oy aldığı şehirleri gösteriyor. Hayır için iyimser bir kaba hesapla İstanbul ve Ankara'yı %50-%50, kıyıları %34-%66 hayır, iç bölgeleri %80-%20 evet olarak aldığımızda 7 Haziran için bu 23 ilden toplam 2.403.860 hayır oyu geliyor. Geri kalan 58 ildeki oyları da %60-%40 evet olarak dağıtınca da oradan gelen hayır oyu 1.008.094.

Diğer partilerde ise illere göre parçalama metoduna pek gerek yok. CHP ve HDP'nin büyük şehirler hariç oy aldığı yerler zaten sınırlı ve seçmenlerinin duruşu da genel olarak net. AKP'de ise Erdoğan konsolidasyonun dışında kalmayı tercih edecek belli bir grup olsa da ağırlığı muhtemelen düşük. AKP'deki dağılımın %90-%10 olacağını varsaydığımızda 7 Haziran'daki rakamlara göre 1.886.471 AKP'li hayırcı oluyor. Oldukça yüksek bir miktar ve pek de inandırıcı değil. Nitekim iyimseriz ve hayır çıkmasını istiyoruz. O yüzden devam. CHP ve HDP'nin hayır oranlarını da sırasıyla %97 ve %93 alalım. Saadet'in hayır demesine güvenirsek (bana bi' gülme geldi) diğer oylarında hayır %70 civarında oluyor. Yurt dışındaki katılımı %50 (yüksek olduğu yönünde haberler geliyor), oranları da 50-50 olarak aldığımızda karşımıza çıkan tablo şu:

Bu miktarlar toplamda aşağıdaki grafiği oluşturuyor. Yani %48.9 evet - %51.1 hayır.

Hayır için olabilecek en güzel senaryoları kurduğumuzda dahi çıkan oran %51. Daha rasyonel bir bakış açısıyla düşününce evetin oranı %52-53 civarına çıkıyor. Seçmen sayısı 1 Kasım'a oranla 2 milyon artmış ama bu miktar partilerin mevcut oy oranlarıyla orantılı dağılacağı için muhtemelen evet-hayır dengesini bozmayacak. Hayırın ayakta kalması için tek yol 7 Haziran'da %84, 1 Kasım'da %85 olan katılım oranının artması ve bu ekstra katılımın da çoğunlukla hayır odaklı olması.

Burada ''hajum evet çıkacak yeaa'' goygoyu yapmaya çalışmıyorum. Eğer 16 Nisan'da hayır çıkarsa bu bazılarının düşündüğü gibi malumun ilanı olmayacak aksine muhalif cephe için çok büyük bir başarı olacak. Anlatmaya çalıştığım şey bu.

İnsanların kendi yaşamlarının pimini çekmeyeceklerine inanıyoruz, daha doğrusu inanmak istiyoruz. Öyle de bi' ülke işte.

Lakers SL 2016 || Analysis Based on Performances of Players

Last 3 seasons of Los Angeles Lakers will not remembered with decent memories.  The process which started with Chris Paul trade veto continued with dissapointing performance of Nash - Howard duo and reached to top with Kobe's injury. After the 2010 championship Lakers had many ups&downs and after this injury they found themselves in an unstoppable fall. The team transformed into a circus leaded by people like Nick Young, Carlos Boozer, Jeremy Lin, Byron Scott. To portray the hugeness of chaos; telling that they finished last in west conference in last 2 seasons isn't enough. Too many unpleasant accident happened on on-court and off-court.

While all those things were happening, draft picks quietly waited to convert to new players. Some authors claim that Mitch Kupchak made this situation even worse with his self-will to do stronger rebuilding. At first, I wasn't convinced with this idea. There were tons of moves that could be done, tons of steps that could be take. But time made them right and me wrong. Right now, Lakers have a young core which contains high-potential players, last year's most requested head-coach and large cap space. The bitter side of rebuilding has come to an end - at least we think so for now- and there are lots of reasons to look to future hopefully.

In this article, we are going to take a look at the players who are in this young core and participated in Summer League. It's a fact that performances and numbers in SL always can be illusive. We have to remember SL level is not comparable with real NBA's level. But meantime we have enough data to make to form a judgment.

Brandon Ingram

5 games - 12.2 ppg - 4.2 rpg - 1.8 apg - %44 FG - %25 3pt

Ingram is the most future-expected player on this core certainly. His ability to score and amazing wing span made it difficult to put him behind Simmons in mock drafts for experts. In fact, by the day of 23 June, the number of mock drafts which predict Ingram as top pick aren’t few. Also it was not a secret that Lakers wanted him more than Simmons and with Sixers' pick, they got what they wanted.

The game graphics showed by Ingram in Duke upgraded the expectation level. And it's understandable. But we have to ignore these expectations while we are analysing his SL performance. Ingram couldn’t pass 25 points limit in any game and couldn’t control the game as well. But he showed a little piece of talent which we will see very often in years to come.

Let’s start with offense. Everybody knows that he has a great scoring ability. He has an impressive first-step which can lower its opponent guard. He is able to draw foul any time with his extraordinary length. And in addition to all, he can use both hands. Long before he took a step to NBA, he faced with many comprasions with Durant. But in my opinion, his stance on court is familiar with Carmelo. Of course a weaker and more athletic Carmelo. His effective performance on 1-on-1 is the reason why he reminded me Carmelo, probably. Furthermore, his style on back turned plays reminded me Nowitzki. On offense, the most positive note is that he knows the difference between taking the control of game and ‘let the game come to you’ situation. To be honest, he is more grown about that rather than D’Angelo Russell. Even when he couldn’t make the shots that he supposed to make, he took the step back and didn’t strike an attitude which might hurt his team. Just because Russell and rest of the team couldn’t do their job on feeding him, he had to create his own shot. Nevertheless, he didn’t do anything to lower the offensive tempo and made the right cuts to right spots. Of course, we have to keep in mind that these were the first games that Russell and Ingram played together. So there is no reason not to improve their communication between them. Thus, it will be very vital for Lakers.

Just because he is doing fine everything on penetration – pass – shoot triangle, he is putting a lot of pressure on defense. But sometimes, when he dived into 3-second area he made wrong calls. He was a little bit insistent and worse than Simmons about finding the open guys around 3-point line. His turnovers mostly caused by his headiness on isolation. When he got double teamed, he had a hard  time to make the right decision. Of course, while we are talking about all these stuff, we have to keep in mind that he is just 19 and under the guidance of right coach he can improve his skills.

The thing that attracts my attention on defensive side is that he frequently tried to balance his lack of strong body with his length. In this way, he was able to make blocks and steals –like Anthony Davis- on positions which found himself in as is disadvantage. Of course, on power subject, he is limited because of his current body but unfortunately that’s not the only problem. His neglect on defense caused many easy opponent points. At least, he is not bad as Harden. He avodided body contact with his match-up and by doing that he gave countless opportunities to his match-up on cut and offensive rebound.

D'Angelo Russell

4 games - 21.8 ppg - 4.0 apg - 6.2 rpg - %47 FG - %40 3pt

We have to separate D’Angelo’s career to two different periods: Before and after Byron Scott. Scott and current status of team caused very bad rookie season for a 2^nd pick. D’Angelo has been effected very badly by Kupchak’s evil plan. After the picture they have faced, followers of Lakers had two main different ideas about him: claiming that he is a bust and needs to have a second chance after Scott. Even though he has not played a single game with Luke Walton, the positive effects of post-Scott period has started to come the surface in SL. And put a smile on the followers’ –who supported the second idea about him- face.

Above all, we witnessed that he was far beyond the level of SL. His 1 year of experience –don’t care if it’s good or bad- put him on a utterly different level. We saw that he was becoming the leader of the team, and tried this with talking with his teammates, not just with his own game. We saw that he wants to become a player like CP3, not Rose, and understood that he couldn’t do what he wanted to under Scott – Kobe duo, and gave him credit.

We know that D’Angelo is a pick&roll PG. He can read the floor well, be flexible whether the defence is doing double-team or switch. To improve his skills on that, team did a great job and tried many versions of p&r. On this point, there is a good note and a bad note. The good one; seems like after the bigs’ screen he is getting used to make the body contact with his match-up and force him to leave behind.

Like this:

The bad one; sometimes he is forcing the hoop too much even though he has enough gap to pass or shoot. It’s one of the most important reasons of why he has a %19.5 turnover rate. And the other reason is his passing judgment. He sometimes doesn’t scared to try the hard way. On regular season, I predict that he will be more conscious on these issues.

He controls the tempo very good on transition plays and early offense. These two will be very important on the new Lakers system. When the team starts the fast-break with Nance or Ingram, he doesn’t want the ball on his hands all the time and make the right cuts to right spots which is a good detail. The other topic that we have to focus on is post-up game. His post-up game is getting better day by day. In SL games, he presented us a couple of nice sequences on low-post. The number of PG’s who has a post-up weapon on his offense is not many. In an interview he also said that he wants to dominate this area.

On the defensive side, +’s and –‘s are pretty much balanced for D’Angelo. Generally, we can say his on-ball defense is more efficient than his off-ball defense. When he guards the off-ball player, he allows too many cuts and offensive rebounds, like Ingram. But when he guards the ball-handler, he adjusts the level of pressure very good.

Larry Nance Jr.

4 games - 9.0 ppg - 7.8 rpg - 2.8 spg - 1.8 bpg

Everyone failed on predicting Larry Nance’s future-projection. While he was getting drafted with 27^th pick last year, nobody thought that he will be a great rotation player. After a solid rookie season, he carried over his efficient performance to the SL. He became a player who can do a little bit of everything. A player like every GM wants to see in his team. After the busts like Ryan Kelly, it’s very meaningful to have a dependable 4-5 back-up.

Lakers’ offense options deepened with Ingram addition. That’s why expectations mostly centered on defensive side for Nance and he has got a lot of weapons on defense. His style on that side of game is very compulsive for his match-up. He can reach out everywhere he wants, thanks to his athleticism. For example, he did a great job on defending Simmons in Sixers game, in fact at the end of the game his numbers on stats sheet were 4 blocks and 7 steals. He met the expectations with his pick&roll defense and rim protection.

His game style is familiar with Faried and if he wants to step up to next level, he needs to do one thing faultless on offense. That can be shooting as he showed some signals on SL. He played with 5/9 on pick&pop based mid-range shoots. He showed that he can make 3’s when he gets the opportunity. He had these threats last year but needed to improve. It’s nice to see that he’s making process, %66.7 true shooting is the quantitative evidence.

The other thing that makes him valuable on offense is his ability to play pick&roll efficiently. He screens strongly and act cleverly on direction and timing. We have to add that he can run the floor after getting defensive rebound, like Draymond Green. Of course, he can’t read the game as Draymond can, but with Walton’s system this skill of him will come into question.

Ivica Zubac

5 games - 10.6 ppg - 7.2 rpg - 2.6 bpg - %64 FG

And let’s get to the Zubac who surprises everyone in SL, not just Lakers. Saying that he is a steal before we look at his performance on regular season will be completely wrong. But among the 2^nd round picks of this year’s draft, he is one of the biggest steal candidate. The injury which he suffered last year caused him to fell down to 2^nd round of 2016 draft. If it wouldn’t happen, there are rumours claiming that GM’s would have picked him on 1^st round. In fact, Brian Shaw said that they put Zubac to 16^th place on their draft board.

So, what was the reason of hearing his name so much, all summer long? Let’s start with numbers. He played with 2.6 blocks per game which made him 2^nd in SL. Also his average on points per possession was 1.2 and that number made him the leader of this stat among this year’s 2^nd rounders. All those are impressive but they are not enough to describe what Zubac can/can’t do.

First of all, when he is on the floor he becomes the most important actor in 3-second area. Especially; when he founds his rhythm, he can make 3-second area a ‘no fly zone’ or can score 3 positions in a row with his efficient low-post game. Other than these, he locates very well on floor. He gets easy bucket chances with his right cuts in transition and his right location in 3-second area ables him to improve his block stats. He is trying to balance his slow footwork with smart steps. He has a special motivation on offensive rebounds obviously, %40 of his rebounds were offensive.

With showing all these attributes, Zubac made himself more playing time. But as a result of that, we saw his defects more during this time. Although he is a great threat on 3-second area with his length advantage, in some sequences he didn’t use this advantage and lifted down his arms too much and that caused foul-problem. The other issue of his game is his weakness of his left hand. This weakness makes him predictable while he was at the low-post and at the mean time limits his efficiency on defense. His slow footwork causes problems on transition and against centers who have 3 point threat. He needs to improve efficiency on pick&roll, when he puts a screen, he can’t adjust the dosage of power and sometimes that causes offensive foul. When he rolls, he can’t accord with ball-handler. If he wants to add another weapon to his hook shot, he needs to work on his mid-range shoot. He is at the particular level on that issue but extremely unstable and his range is very limited.

When we consider Mozgov addition and the possibility of other players’ getting playing time on 5, his chance of getting the jersey on regular season is uncertain. His playing time will depend on whether Walton will give Nance and Randle minutes on 5 or not. I would like to give a chance to him to see if he can repeats his performance in SL.

(There might be multiple vocabulary/grammar mistakes in the text. Sorry for that already.)

Yeni Sezon || Darüşşafaka Doğuş

Gelenler: Brad Wanamaker, Daris Bertans, Adrien Moerman, Birkan Batuk, James Anderson, Will Clyburn, David Blatt

Gidenler: Samet Geyik, Reggie Redding, Doğuş Özdemiroğlu, Milko Bjelica, Jamon Gordon, Manuchar Markoishvili, Serhat Çetin, Emir Preldzic, Oktay Mahmuti

Kadro:

PG: Wanamaker - Wilbekin - Ender - Mehmet
SG: Anderson - Birkan
SF: Clyburn - Bertans
PF: Moerman - Harangody - Dudley - Metin
C: Slaughter - Furkan - Semih

Yenilenen görünümüyle Darüşşafaka Doğuş şüphesiz hazırlık döneminin en etkileyici takımlarından biriydi. Yaptıkları 10 maçtan -yaklaşık +15 fark ortalamasıyla- namağlup ayrılmaları bir kenara, birkaç oyuncunun performansına endeksli kalmayıp süre alan tüm parçaların katkı verdiği bir yapı oluşturduklarının altını çizmekte fayda var.

Geçtiğimiz yıl şişkin ve verimsiz kadroyla geçen başarısız bir sezonun ardından Darüşşafaka Doğuş projesi hakkında çoğu insanın gözünde kaçınılmaz olarak olumsuz bir imaj oluşmuştu. Eldeki maddi kaynakların kaliteye dönüşemediği, bir türlü heyecan uyandıramayan projenin yeniden hayata dönmesi için çok radikal bir değişim gerekiyordu ve David Blatt'in takımın başına getirilişi bu ihtiyaç duyulan değişimi sağladı. Blatt'in görevine 1 Haziran gibi erken bir tarihte başlaması kadronun daha sağlıklı bir şekilde yapılandırılmasına yardımcı oldu ve Eurobasket gibi Eylül ayının çoğunu işgal eden bir turnuvanın olmaması da sezon başlamadan takımın kaynaşması için yeterli süreyi verdi. Bu yaz 5'i yabancı olmak üzere 6 yeni oyuncuyu kadroya katmasına rağmen saha içindeki uyumu yakalamış ve 60 maçı aşacak Euroleague - Lig maratonuna hazır bir Darüşşafaka Doğuş var.

TAKIM

Yenilenen kadronun dinamiklerini incelemeye başlarken değinmemiz gereken ilk nokta Blatt'in oyuncu seçimlerinde birden fazla pozisyonda oynayabilecek oyuncuları tercih etmiş olması. Wanamaker'ın 1-2, Bertans'ın 2-4, Moerman'ın 3-5, Birkan'ın 2-3, Anderson'ın 2-3, Clyburn'ün 2-4 aralıklarında süre aldığını gördük hazırlık maçlarında, bu durum alan paylaşımı -hepsinin 3 sayı tehditi var- ve switch'lerde oldukça faydalı oldu Daçka adına. Oyunun iki tarafında da durağanlığın bu sayede aşılmış olduğunu söyleyebiliriz. Ribaundun ardından hücuma hızlı çıkmaya çalışıyorlar ve guardların haricinde Anderson, Clyburn, Bertans gibi topu yarı sahaya taşıyabilecek oyuncularının olması da bunu yapmayı kolaylaştırıyor. Bu üçlünün aynı zamanda savunma çıkışlarında köşelere doğru koşuları yaptıklarında Wilbekin ve Wanamaker tarafından beslendiklerine ve erken şutları atmakta tereddüt etmediklerine tanık olduk. Set hücumunda da hareket kesilmiyor ve doğru spacing sayesinde skor imkanları artıyor. Burada da topsuz alanda Moerman'ın weakside cut'ları en çok göze çarpan detay oldu, sayısız kolay basket imkanı buldu bu sayede. Ofansif olarak bahsedilebilecek negatif not ise net bir playmaker ve saha içi lideri eksikliği. Wanamaker ve Wilbekin boş adamı bulma konusunda yeterli olsalar da öncelikli oyun tarzlarının bu olmadığını biliyoruz. Şu ana kadar bu eksikliğin bir probleme dönüştüğü görülmedi, hatta bütün parçaların katılımıyla asist/saha içi isabet oranı da oldukça yüksek bir seviyede. Bu soru işaretinin üzerini çizmek için sezon içindeki maçları, bu maçların içinde de özellikle geri düşülen anlardaki reaksiyonları gözlemlemek lazım. Malum hazırlık döneminin çoğunda maçları 3. çeyrek bitmeden kopardıkları için kriz anlarında neler yaptıklarını izleme fırsatımız olmadı.

Takım genelindeki savunmaya bakmamız gerektiğinde hücumdaki aktifliğin burada da devam ettiği söylenebilir. Doğru ve yerinde baskı, yardımların gecikmemesi, 1'e 1'de zafiyet gösterme potansiyeline sahip oyuncu bulunmaması, 5 numarada defansif olarak üst seviyede 2 oyuncuya sahip olunması ve tabi ki esnek kadronun getirdiği bol switch imkanı Darüşşafaka'yı rakipler açısından zorlayıcı bir takıma dönüştürüyor. Rakamlara bakıldığında Furkan'ın olağanüstü performansı sayesinde her maçta rakibinden daha fazla hücum ribaundu çeken bir Darüşşafaka var ancak verilen hücum ribaundları fazlaca ikinci şans sayısına dönüştü ve şu anda savunmanın zayıf karnı olarak gözüküyor. Belli sekanslarda da -özellikle pick&roll'da- iletişim eksikliği yaşandığını belirtmekte fayda var ancak daha ilk resmi maçına çıkmamış bir takım için bu durum oldukça anlaşılır.

KISA ROTASYONU

Bu bölgede uzunlara oranla daha az alternatif olduğu için ana rotasyondaki oyuncuların istikrarını koruması Darüşşafaka'nın hedeflerine ulaşması açısından çok kritik. Özellikle Blatt'in EL maçlarında Birkan ve Ender'e ne kadar forma şansı tanıyacağı şüpheli olduğu için 1-2-3 rotasyonunda geriye 5 temel oyuncu kalıyor: Wilbekin, Wanamaker, Anderson, Clyburn ve Bertans.

Wilbekin: Ana kısa rotasyonun geçen seneden kalan tek parçası olan Wilbekin, büyük bir sürpriz olmazsa bu sezon kenardan gelecek. Hala birden çok defosu olmasına rağmen saha içi azminin oldukça yüksek olması onu önemli hale getiriyor, bu sene sorumluluğunun azalacak olması belki daha verimli olmasını sağlayabilir. Asist rakamlarındaki gelişim geçen sene usage rate'i 27.1 olan -EL genelinde 10.- bir oyuncu için çok kritik, halen yanlış seçimlerle tempoyu sekteye uğratma potansiyeline sahip olsa da ilerleme kaydediyor bu konuda. Dakikalarının miktarını belirleyecek en önemli nokta ise muhtemelen 3 sayı yüzdesi olacak. Geçen sene %35'le oynamıştı yay gerisinden, hazırlık maçlarında da deneme konusunda tereddüt etmedi -p&r çıkışlarında, el üstü- ancak güvenilir bir noktaya geldiğini söylemek zor.

Savunma tarafında daha iyi bir noktada olduğunu söyleyebiliriz. Geçen yıl sahada olduğu dakikalarda takımının defensive rating'ini 7 puan aşağı çeken (101.9-108.9) Wilbekin'in en azından oyununun bu kısmını zafiyet olmaktan çıkarması mühim. Belli pozisyonlarda karar verme aşamasında sıkıntılar yaşasa da aktif elleri ve üst düzey çabasıyla rakip 1 numaraları rahatsız edebilir.

Wanamaker: Hazırlık maçlarına baktığımızda etkileyici performanslar listesinde Wanamaker'ın adını saymamız zor. Genel olarak bu dönemi ikinci viteste geçtiğini söyleyebiliriz, her ne kadar Fenerbahçe maçında ortalamanın üstünde oynayıp Zadar Turnuvası'nın MVP'si seçilse de. Hücumdaki yelpazesi oldukça geniş, penetre-pas-şut üçgenindeki dengeyi oldukça iyi kuruyor. Bu özelliği sayesinde topu teslim etme konusunda Wilbekin'e oranla daha güvenli bir ele dönüşüyor, yukarıda bahsettiğim kriz anlarında sorumluluk alacak kişi konusunda olağan şüphelilerden biri. Daçka'nın sezon içinde nereye kadar gidebileceğinde onun performansı kritik noktalardan biri olacak.

Anderson: Soru işaretlerinin yoğunlaştığı isim. Blatt'în kendisine tanımlayacağı rolü net olarak bilemediğimiz için performansına hayal kırıklığı demek ağır kaçabilir ancak beklentilerin altında kaldığı da bir gerçek. İyimser pencereden yaklaşırsak kendisinin kalburüstü bir şutör olduğunu, isolation'da etkili olabildiğini ve atletizmi sayesinde savunmaya katkı verebildiğini söyleyip gösterdiği performansı formsuzluğa bağlayabiliriz. Kötümser pencereden baktığımızda kadrodaki isimler arasında en bulanık rol tanımına sahip isim olduğunu belirtip bu durumdan etkilendiğini savunabiliriz. Sezonun ilk 2-3 haftası sonrasında hangi pencereden bakmaya devam etmemiz gerektiğini öğreneceğiz.

Clyburn: Transfer döneminde rol adamı, yardımcı karakter olarak lanse edilmesine karşın beklentilerin çok üstüne çıkmayı -Anderson'un aksine- başardı Clyburn. Skor opsiyonu olarak ilk sıralarda görülmese de eline fırsat geçtiğinde bu fırsatları oldukça iyi değerlendirdiğini söylemek lazım. Topu domine etmeden yüzdeli attığı bir üçlük tehditi ve atletizm-fizik kombinasyonu sayesinde efektif olabildiği penetresinin yanı sıra post-up'tan skor üretme kabiliyeti var. Savunmada da 1 numaraları savunma görevi alabildiğini -Bertans'la birlikte- gördük. Muhtemelen sürelerinin çoğunu 3 numaradan alacak ancak Blatt'in uzun beşleri tercih ettiği anlarda 2 numarada da gayet verimli olabilir.

Bertans: Ana rotasyonda istikrar konusunda en çok güven veren isim. Her maçta kendisinden en azından minimum seviyede verim alabileceğinizden emin olduğunuz türden oyunculardan. Yay gerisinde öldürücü bir silah -geçen sezon 3.0 3PTM, %49- ritm bulduğunda çok rahatça 3-6-9 saymaya başlıyor. Kendisine hazırlanan screen çıkışlı catch&shoot'lar haricinde kısaların penetrelerine doğru konumlanmayı başarıyor, böylece sıkça şut imkanı buluyor. Uzun kolları ve yüksek oyun IQ'su sayesinde kalburüstü bir savunmacı olduğu için ideal bir 3 and D oyuncusu olarak tanımlayabiliriz Bertans'ı. 3 and D'nin üzerine çıkıp tavanını delmesi için boyalı alandaki bitirişlerini daha sağlam yapması ve elit bir pasör olmasa da en azından saha görüşünü bir tık geliştirmesi lazım.

Kısa rotasyonunda tahmini süre dağılımı

UZUN ROTASYONU

Darüşşafaka'nın kalabalık ve bir o kadar soru işaretleriyle dolu rotasyonu. Moerman - Slaughter ikilisi kağıt üzerinde tamam ama derinlikte sıkıntı yaşamayacaklarının garantisi yok. Blatt'in 'to do list' tahtasındaki maddelerin çoğunu bu rotasyonla ilgili problemler oluşturuyor muhtemelen.

Moerman: Geçtiğimiz yılın BSL sayı ve ribaund kralı olarak Darüşşafaka Doğuş'a gelen Moerman, takımın geçtiğimiz yıl kanayan yaralarından biri olan uzun forvet pozisyonunda temel sorumluluğu üstlenme beklentisiyle sezona giriyor. Moerman'dam Banvit'teki rakamlarını devam ettirmesini beklemek elbette hayalcilik olur ancak Daçka'da top kullanma miktarı azalsa da verimliliğini koruyabilmesi olumlu bir not. Her ne kadar top kullanımı düşse de Harangody hariç 4 numarada yedeğinin olmaması ve diğer pozisyonlardan 4'e kayabilecek oyuncu sınırlılığı -belki Bertans- Moerman'ın saha içindeki rolünün üst seviyede kalacağının göstergeleri. Clyburn ve Bertans'a benzer bir şekilde kötü gününde dahi takıma zarar vermeyen ve minimum katkıyı sağlayan bir karaktere sahip olması önemli. Kendisi hakkında cevaplanmayı bekleyen soru ise daha önce 3 farklı Fransız takımıyla Euroleague oynasa bile çeyrek final -hatta F-4?- hedefine sahip olan bir takımın ilk beş oyuncusu olma yükünü kaldırıp kaldıramayacağı olacak.

Harangody: Çok ön plana çıkan bir defosu olmamasına rağmen aynı zamanda sahaya getirdiği ekstra bir özelliğinin de olmaması Harangody'i totalde ortalama bir oyuncu haline getiriyor. Savunmadaki sertliği ve orta mesafe şutunu koruması şu noktada yeterli olacak Daçka için. Her ne kadar aşağıdaki tabloda kendisine 14 dk. versem de beklentim Moerman'ın EL maçlarında 26-28 dk. seviyelerinde süre alması ve Blatt'in olası small ball beşlerinde Bertans'ı 4'e kaydırmasıyla Harangody'nin sürelerinin 10 dakikanın altına ineceği yönünde.

Slaughter: 31 yaşına gelmesine rağmen savunmadaki görevlerini üst düzey bir şekilde yerine getiriyor ve hücumda da fırsat doğdukça atletizmi sayesinde çember etrafında iyi bitirişler yapabiliyor. Bu noktada kendisi hakkında altı çizilmesi gereken nokta aldığı süre ile verimliliği arasındaki ters nokta olacaktır. Özellikle savunmadaki enerjisinden -pick&roll'da switch, çember koruyuculuğu- maksimum seviyede yararlanabilmek için -Furkan'ın da sergilediği iyi performanstan alınacak güvenle- dakikalarının maksimum 20 seviyesinde kalacağını tahmin etmek zor değil. Blatt, Furkan-Slaughter ikilisini pota altında birlikte de denedi kimi sekanslarda ancak uzun vadede devam ettirilebilir bir projeye benzemiyor doğrusu.

Furkan: Galatasaray dönemindeki form grafiğini tekrar yakaladığını görmek sevindirici. Fazla süre alamadığı NBA deneyimi ve başarısız Daçka sezonunun ardından iyi yapabildiği şeyleri tekrar sergilemeye başladı. Kimi zaman ezberlere takılsa da üst düzey bir pick&roll oyuncusu. Ribaundlara, özellikle hücum ribaundlarına çok konsantre -son 4 hazırlık maçında OR/TR oranı 20/40-. Savunmada da sahada olduğu dakikalarda Slaughter'ın eksikliğini aratmıyor. Henüz olgunlaşmamış bir orta mesafe şutu var, o konuda da ilerleme kaydedip istikrarı sağlarsa oyuncu olarak bir üst seviyeye çıkacak. Eğer normal sezonda da bu çizgisini korursa Blatt'in rotasyonda elini oldukça rahatlatacağı bir gerçek.

Semih: Kendisi hakkında yaklaşık 8 yıldır aynı şeyler yazılıp çiziliyor. Aklını basketbola verdiğinde verimli ama vermezse problem var falan filan. Blatt'in hiç bunlarla uğraşmayıp kendisini pivot rotasyonun 3. sırasına koyması sürpriz olmaz.

Uzun rotasyonunda tahmini süre dağılımı

Zadar Turnuvası || Fenerbahçe Ülker / En Fazla Süre Alan Beşler - Pozisyon Dağılımları

Zadar Turnuvası || Darüşşafaka Doğuş / En Fazla Süre Alan Beşler - Pozisyon Dağılımları