Dünya Kupası Notları & Japonya: 0 - Kosta Rika: 1

 

Turnuvada şu ana kadar 1. maçlar ile 2. maçlar arasında takımların performansı açısından ciddi nüanslara tanıklık ediyoruz. Bu durum da haliyle 1. maçlardaki oyunlar ışığında oluşan beklentilerin ters köşe olmasına yol açıyor. Bu ters köşelerin belki de en ciddisine sahne oldu Japonya-Kosta Rika maçı. Almanya karşısında kusursuz bir ikinci devre ile büyük sürpriz yapan Japonya ve İspanya karşısında sahadan silinen Kosta Rika. Maç önü beklenti netti, Japonya'nın net bir skorla galip gelmesi. Oyunun genel akışı ve nihai sonuç, oyununu rakibe göre düzenleme konusunda Kosta Rika'nın daha başarılı bir iş yaptığını gösterdi.

Japonya'nın Almanya karşısındaki zaferinin alametifarikası topa önde yaptıkları baskı ve beklerin arkasına attıkları toplar olmuştu. Bu maça aynı planın Kosta Rika karşısında gerçekçi olmadığı bilinciyle nispeten sakin başladılar. İlk 20'de aceleci olmayan, üretken olmasa da Kosta Rika'nın hata yapacağı anı disiplinli bir şekilde bekleyen bir Japonya görüntüsü vardı. Nitekim vitesi de kademe kademe arttırdılar, ilk yarıda pozisyon açısından meyvelerini toplayamasalar da özellikle Almanya maçının kahramanı Asano'nun da oyuna girişiyle ikinci yarının başında baskı açısından zirvelerini gördüler. Japonya'nın aklında muhtemelen Kosta Rika'nın bir noktada hata yapacağı ve topu kazandıktan sonra kaleye hızlı inebilen ön tarafıyla kilidi açacakları düşüncesi vardı, dolayısıyla kilidi açmak için set hücumunda farklı varyasyonlar denemediler. Hem ceza sahası dışından şut tehditine sahip, hem de total üreticiliği arttırma potansiyeline sahip Minamino'nun oyuna bu kadar geç girmesinin tek açıklaması bu olsa gerek. Kosta Rika bekledikleri hatayı yapmadı, kapalı savunmaya karşı hücum pratiği yüksek olmadığı belli olan kadro üretim sıkıntıları yaşadı ve bu tarz maçlarda kilit açıcı rolü oynayabilen duran toplarda sıfır çektiler. Özetle, iyi bir B planlarının olmamasının cezasını çektiler. Gruptan çıkmak için hala şansları bulunuyor ancak işlerini zora soktukları da aşikar. 

Kosta Rika tarafında ise plan en başından itibaren belliydi. İlk maçların sonunda aldıkları 7-0'lık skorun da etkisiyle turnuvanın en zayıf takımı olmak için aday haline gelen Kosta Rika'nın ilk hedefi bu ünvandan kaçmaktı. Pozisyon üretme ve gol atma kabiliyetlerinin sınırlı olduğunun farkında olarak, doğrudan 1 puana yönelik bir kurguyla sahaya çıktılar. Arkadaki disiplini bozmamak uğruna topu aldıklarında kontrayı çıkmamayı dahi göze aldılar. Japonya'nın da çözümsüz kalmasının katkısıyla maç planlarına uygun bir şekilde ilerledi. Attıkları golü ise kendileri bile beklemiyordu muhtemelen. Kaleye ilk şutunu 125. dakikada çeken Kosta Rika, turnuvadaki ilk pozisyonunda ve ilk isabetli şutunda golü buldu. Bu planın Almanya karşısında işlemeyeceği ve İspanya maçına benzer bir skorun oluşabileceği muhtemel ancak turnuvadaki şimdiye kadar alınan sonuçlar her şeyin mümkün olabileceğini gösteriyor.

Dünya Kupası Notları & Arjantin: 2 - Meksika: 0

 

'Arjantin bu maçı kaybetmesi halinde turnuvaya veda edecek.'. Son 33 maçını kaybetmeyen, Dünya Kupası'na istim üstünde gelen bir takımın gruptaki 2. maçı öncesi duymayı bekleyeceğimiz en son cümleydi belki de bu. Turnuvanın bir noktasında Arjantin'in kırılma noktası yaşayacağı ve o noktada Messi'nin üstündeki spot ışıklarının her zamankinden daha parlak olacağı bekleniyordu ama bu noktaya bu kadar erken gelineceği kesinlikle tahmin edilmiyordu. Nitekim Suudi Arabistan karşısında alınan skor, Meksika maçını Arjantin adına ölüm kalım maçı haline getirdi. Yukarıdaki fotoğrafın bu kadar ikonik bir an olarak hafızalarda yer etmesi için tüm koşullar sağlandı: ilk maçını kaybetmiş ve ikinci maçında da büyük bir kriz yaşayan, hücum üretimi açısından hiçbir şey göstermeyen, turnuvaya vedanın kıyısında bir Arjantin ve kendilerini bir kez daha kurtaran kahramanları...

İlk devrede Arjantin adına söylenebilecek olumlu bir not neredeyse yok. 0 isabetli şut, ilk maçtan daha geriye giden bir oyun, oyun kurmak için yine derine inmek zorunda kalan bir Messi ve etrafındaki temposuz oyuncu topluluğu. %65 topla oynama oranına rağmen oyunun temposuna yön verememeleri bir kenara çıkışlarda yaptığı basit top kayıplarıyla felaket bir ilk devre geçirdi Arjantin. Sahada böylesine işlemeyen bir plan varken pas oyununda ısrar etmek yerine geriden uzun vurup önde topa basma da denenebilirdi, tabi bu plan için Martinez-Di Maria-McAllister üçlüsü ne kadar doğru bir üçlü, şüpheli. Nitekim ön taraftaki personel değişikliğinden sonra Arjantin'in oyunu (elbette skoru da almanın katkısıyla) çok daha dinamik bir şekle evrildi, Polonya maçında ilk 11'de ciddi değişiklikler bekleyebiliriz. Messi için yazılacak çok bir şey yok. Saha içindeki oyunu bir kenara bırakıp hikayelere odaklanmak istersek, son Dünya Kupası'nı oynayan Messi'den daha güzel bir hikaye bulmamız çok zor. Tamamen kitlenmiş bir maçta ceza sahası dışından çok zor bir şutu çok kolay göstererek gole çevirmesi gibi olaylar da hikayenin yavaştan bir mite evrilmesini sağlıyor. Bu mitin son sayfasında ne göreceğimiz belirsiz ancak sonuca giden süreci izlemenin keyifli olacağı da şüphesiz.

Meksika'ya gelecek olursak, Tunus'la birlikte ilk iki maçlarını bitiren 16 takım arasında gol atamayan 2 takımdan biri oldular. Uzun süredir 2. turdan ötesine göremeseler de Dünya Kupası'na hep renk katan bir ülke olarak hatırlanır Meksika. Bu açıdan bakıldığında şu ana kadarki performanslarının hayal kırıklığı olduğunu söylemek mümkün. Olumlu taraftan bakacak olursak, kadro kaliteleri kendilerinden yüksek olan Polonya ve Arjantin'e yoğun bir tempo forse ederek maçları kendi istedikleri kıvama getirmeyi başardılar. Bu plan belki de bir tercihten ziyade bir zorunluluk, Lozano'nun ileride tek başına yalnız kaldığını ve gol atmak bir kenara pozisyona girmekte dahi zorlandıklarını göz önünde bulundurduğumuzda. Gruptan çıkma şansları halen var ama gidebilecekleri en ileri nokta yine 2. tur olacak gibi duruyor.

Dünya Kupası Notları & Fransa: 2 - Danimarka: 1

 

Danimarka'nın son Avrupa Şampiyonası'nın parlayan takımı olması ve Uluslar Ligi'nde Fransa'yı 2 defa yenmesi, bununla birlikte Fransa'nın turnuvaya Benzema, Kante ve Pogba'dan yoksun gelmesi D Grubu'nda Danimarka'nın olası liderliğini bir sürpriz değil oldukça olası bir ihtimal yapmıştı. İlk maçlar sonrasında bu hava bir nebze de olsa değişti, Danimarka Tunus karşısında çok etkisiz kaldı, Fransa ise Avustralya'yı sürklase ederek sadece grubun değil aynı zamanda turnuvanın da favorilerinden biri olduğunu hatırlattı. 

Bu maça gelirken oluşan puan durumu gruptaki son maçlara gidilirken avantaj yakalamak adına Danimarka adına beraberlik ve mağlubiyet arasında bir fark bırakmamıştı. Dolayısıyla maçın başında olmasa dahi oyunun belli bir noktasında risk alabilecek bir Danimarka beklemek mümkündü. İlk devredeki oyunda Danimarka'nın asıl odaklandığı noktanın Mbappe ve Dembele'ye açık alan vermemek olduğu çok belliydi. Orta saha mücadelesinde Hojberg'in de etkisiyle üstün olan taraflardı, oyunu rakip sahaya yıkacak fırsatları da yakaladılar ancak geride alan verme çekincesi bu fırsatları değerlendirmelerinin önüne geçti. Golü bulmak için ana planlarını ise önde basarak Fransa'nın genç savunma hattından top çalıp kaleye hızlı gitme üzerine kurguladılar ancak pek bir sonuç alamadılar. Eğer yaklaşım bu ise bu oyun için Cornelius yerine Breithwate daha doğru bir seçim, nitekim ikinci devrenin başında da bu değişikliği yaptı Hjulmand. Geride üçlü savunmanın ortalama üstünde sayılabilecek performansıyla 60'a kadar 0-0'ı tutmayı başardılar ancak Mbappe'nin bir noktada fırsatlardan birini değerlendireceği çok belliydi ve bu 61'de oldu. Geri düştükten sonra oyunun geri kalanında ise Tunus maçı da dahil olmak üzere EURO 2020 Danimarka'sını sahada ilk defa gördük. Güzel bir korner organizasyonuyla skoru eşitlemelerinin yanı sıra tempoyu belirleme konusunda da direksiyonu ele aldılar 60-85 arasında. Bu noktada Hojberg'e ayrı bir parantez açmakta fayda var. Sadece belli bir sekansta değil maçın genelinde inanılmaz bir performans ortaya koydu, orta sahayı çekip çevirmesine ek olarak hem savunmada hem hücumda kendini gösterdi. O sahada olmasaydı Fransa golü çok daha erken bulabilirdi ve fark 1'den fazla olabilirdi. İlk iki maç sonucunda sadece 1 puanda kalsalar da, Avustralya karşısında kazanıp gruptan çıkmak için gerekli sinyalleri gösterdiler.

Fransa'ya gelecek olursak, bu takım artık Mbappe'nin takımı. Sakat yıldızların da etkisiyle takımı sırtlama görevi şu anda tamamen kendisinin üzerinde ve turnuvanın ilk iki maçında da bu görevi layığıyla yerine getirdi. Yıldız sakatlıkları sorununu da bir lanetten bir lütufa dönüştürmüş gibi gözüküyor Deschamps. Bol yıldızlı kadroda takım içi dengeleri kurmak için mikro müdahaleler yapmak zorunda kalan ve bu sebeple şampiyon olsa dahi sıkıcı futbol oynattığına dair eleştiriler alan Deschamps, şu anda ipleri tamamen Mbappe'nin eline bırakmış durumda ve olumlu giden bir şeyi de bozmak gibi bir hataya da düşmüyor. Fransa'nın net ve güçlü bir A planı var, Mbappe ve Dembele'yi kullanarak hızlı bir şekilde son çizgiye inmek. Bu plandan da kolay kolay sapmıyorlar, Avustralya maçında 1-0 geriye düşseler de, bu maçta 60'a kadar golü bulamasalar da hemen alternatif çözümleri aramak yerine plana sadık kaldılar ve nihayetinde sonuca ulaştılar. Bu skorla Fransa grup liderliğini son maçlar öncesi garantiledi, turnuvada ileri turları görmek açısından da ciddi bir ışık gösteriyorlar.

Dünya Kupası Notları & Polonya: 2 - Suudi Arabistan: 0

İlk maçlarında beklentilerin ters yönünde performans gösteren iki takımın maçıydı Polonya-Suudi Arabistan. İlk maçların en düşük kalitelilerinden biri olan Meksika-Polonya'nın daha kötü tarafı olmayı başaran Polonya ve tam tersine, ilk maçların en flaş skoruna Arjantin'i yenerek imza atan Suudi Arabistan. Oyun konusunda beklenti oluşturmak maç öncesinde pek mümkün değildi, özellikle Suudi Arabistan'ın yaptığı işin bir seferlik mahsus bir şey mi olduğu yoksa diğer maçlara da mı yansıyacağı soru işaretiydi. Bu sorunun cevabını aldık, Suudi Arabistan maçta sadece daha iyi oynayan taraf değildi, 0-60 arasında doğrudan oyunun temposunu kontrol eden, açık ara daha çok pozisyon bulan taraftı. Bir adım daha ileri gidip, oyunlarının Arjantin maçından daha iyi olduğunu dahi ileri sürmek mümkün. Bu sefer şansları yanlarında değildi, buldukları sayısız fırsatı gole çeviremediler, ek olarak 40. dakikada Al Dawsari'yle bir de penaltı kaçırdılar.

Her halükarda, Herve Renard'ın oluşturduğu takıma şapka çıkartmakta fayda var. Oyuncu grubunun tamamın lokal takımlarda oynaması ve kulüp çeşitliliğinin de sınırlı olmasını (ilk 11'de sadece 3 farklı takımdan oyuncu var) maksimum derecede kullanarak karşımıza belki de en kulüp takımına benzer takımını çıkardı Fransız hoca. Kulüp takımlarının milli takımlarının iskeletini oluşturması geleneği globalleşen futbol dünyası sebebiyle her geçen sene daha geriliyordu, bu açıdan güzel de bir nostalji yaşatıyor bize bu takım. 1. bölgede kaptıkları toplardan sonra hem uzun vurarak hem de paslarla çok hızlı çıkabilen, ceza sahası çevresinde ikili-üçlü bağlantıları kurabilen, hücum aksiyonlarında starları Al Dawsari'nin etrafında çok iyi konumlanabilen bir takım izledik. 60'tan sonra tempoları ciddi bir şekilde düştü, geride olmalarına rağmen oyunu çevirecek tempoyu kuramadılar. Bunu da iki maçtaki yüksek efora ve zayıf benchlerine bağlayabiliriz. Grup aşamasında elenseler dahi bu Dünya Kupası'nın renklerinden biri olarak hatırlanacakları aşikar.

Yazıda kazanan takımdan ilk iki paragraf boyunca bahsetmedik, belki bu durum Polonya'nın silik oyuna rağmen 2 maç sonrasında 4 puan alan ve şimdiye dek gol yemeyen tek takım olmasını da betimler. Orta sahadaki organizasyon eksikliklerini, arkadan atılan diagonal ve dikey uzun toplarla doğrudan ceza sahasına inmeyi amaçlayarak törpülemeye çalıştılar, bu plan bu maç özelinde çalıştı. Golü böyle buldular, aynı zamanda 63 ve 66'da Milik ve Lewandowski'nin direkten dönen pozisyonları da gol pozisyonunun neredeyse birebir kopyasıydı. Özellikle Renard-Suudi Arabistan örneğinin karşısında daha belli olan bir durum var ki, bu takım hoca dokunuşu arıyor kendini bulmak adına. Kadro kalitesi açısından kalburüstü olan bir takımın sahada bu kadar zayıf bir oyun ortaya koymasında en önemli faktör Michniewicz olsa gerek. Böylesine yapısal bir sorunu turnuva içerisinde nasıl çözebilirler meçhul. En azından Lewandowski'nin sonunda Dünya Kupası golünü atmış olması en büyük yıldızlarının üzerinden stresi atması ve daha moralli olması açısından olumlu bir haber. 

 

Dünya Kupası Notları & Tunus: 0 - Avustralya: 1

 

Grupta Fransa ve Danimarka'nın varlığı göz önünde bulundurulduğunda Tunus-Avustralya kağıt üzerinde D Grubu'nun üçüncüsünü tayin edecek bir maç gibi duruyordu turnuva öncesi. Nitekim, Tunus'un Danimarka'dan 1 puan alması, bu maçı kendileri adına bir nevi gruptan çıkma maçına dönüştürdü (elbette Danimarka'nın alacağı sonuçlar ve averaja bağlı olarak). Maçın özetini bir cümleyle şöyle yapmak mümkün: Avustralya ilk maç erken golü bulduğunda karşısında Fransa yerine başka bir takım olsaydı ne olurdu, bunu izledik. Avustralya, Fransa karşısında 9. dakikada Goodwin ile 1-0 öne geçmiş ancak Fransa buna çok kolay yanıt verip maçın kendileri adına sıkıntılı bir noktaya gitmesine müsaade etmemişti. Bu sefer Goodwin asisti yapan isim oldu, Duke çok şık bir kafa vuruşuyla Avustralya'yı 1-0 öne geçirdi 23. dakikada. 

Bu turnuvada 0-0'lık ilk devrelere oldukça alışkınız, maçların ilk golü genellikle geç geldi, şimdiye kadar 5 maçta hiç gelmedi. Bu maçta golün erken gelmesinin, özellikle gruptan çıkma şansını sürdürebilmek için galibiyete ihtiyaç duyan bir Tunus olduğunu düşündüğümüzde, çok daha fazla baskı kuran ve risk alan bir Tunus bir görmemize yol açabilirdi ama gidişat böyle olmadı. Tunus'un Danimarka karşısında belli noktalarda oyunun temposunu eline almasını sağlayan unsur geriden hızlı çıkışlar ile buldukları pozisyonlardı. Nitekim bu maçta da girdikleri pozisyonlara çoğunlukla bu şekilde girdiler. Ancak kapanan bir savunmaya karşı çözüm üretemedikleri çok net bir şekilde ortaya çıktı. Bunun en doğrudan örneği ikinci devrenin ilk 20 dakikası. 45-55 arası Avustralya topu Tunus'a verdi ve daha fazla kendi alanlarına bulunmalarına müsaade etti. 55-65 arası ise topu bu sefer olabildiğince ayağına alıp Tunus'u topsuz oyuna daha fazla mağdur bırakarak yormaya ve sinir seviyelerini yükseltmeyi amaçladı. Tunus'un bu iki yaklaşıma da vereceği bir cevap olmadı. 67'de Khazri'nin, 73'te ise Kechrida'nın oyuna girişi tempoyu bir miktar hareketlendirdi, bu değişikliklerin belki daha erken yapılabileceği sorusunu sordurdu bu durum. Yine de, maçın geri kalanında ciddi bir gol tehlikesi yaratamadı Tunus, özellikle son dakikalara doğru çok sayıda pozisyona girmesine rağmen.

Avustralya cephesinden baktığımızda ise golü bulduktan sonra oyuna oldukça pragmatik yaklaştıklarını söylemek mümkün. Sertlik seviyesi yüksek bir Tunus'a karşı skoru aldıktan ise akıllı oynayıp tempoyu oldukça düşürmeye çalıştılar. Bunu da sadece kapanmayıp, gerekli noktalarda topu da ayaklarına alıp kompozit bir stratejiyle yönettiler maçı. Bu noktada Avustralya adına sorulması gereken soru: 0-0'ı nasıl oynayacaklar? Bunu iki maçta da test edemedik. Bugünkü Fransa-Danimarka maçının sonucuna bağlı olarak son Danimarka maçlarında kendilerine beraberlik yetebilir gruptan çıkmak için. Danimarka'nın tehdit noktasında Fransa'ya mı yoksa Tunus'a mı daha yakın bir performans göstereceği belirleyici olacak. 

Is Lonzo Ball the Right Fit For Lakers

2017 NBA Draft is now a few hours away. It is a known fact that this year’s edition will be much deeper than recent ones. The concept of ‘deepness’ is generally constructed on the quality of names that expected to selected on mid and late 1^st round but draft’s main story lies on top 10 (all-star candidates) and even top 5 (superstar candidates). The Los Angeles Lakers, which will select in 2^nd place, is naturally one of the best actors of this process and their choice will be the most exciting thing because ‘Fultz for 1^st pick’ is now kind of guaranteed after Celtics – Sixers trade.

If you look the mock drafts, you are likely to encounter at least five different names for 2^nd pick. Nevertheless, news that came from Lakers organization is a sign that they are limited their options. De’Aaron Fox is an extraordinary athlete and a solid defender but his offensive ceiling is pretty low. Jayson Tatum is a talented scorer but not the right choice for the system that Luke Walton is trying to establish and he has not even been called out to work-out by Lakers. Jonathan Isaac, Malik Monk and Lauri Markkanen are players who will bring different qualities to the court but it is doubtful that whether they are valuable enough for 2^nd pick or not. All these factors left behind 2 alternatives for Lakers: Lonzo Ball and Josh Jackson. Until the night of June 20. Until the D’Angelo to Brooklyn trade. Despite the debate as to whether this trade was the right choice for the team, the dilemma in the draft selection came into a clear result. If any surprises don’t happen, Lakers will select the Lonzo Ball on June 22^nd and yield up the playmaker position to a new name, after two seasons.

If you haven’t watched any UCLA games last season and heard Lonzo’s name for the first time along with his father –like me- it’s quite natural to get caught up in prejudice. It is true, with the BBB brand and his magazinish statements, LaVar Ball managed to create his own agenda and unfortunately Lonzo was dragged into that mess. Antipathy towards his father overshaded Lonzo’s basketball skills but if you enter the Youtube and watch a few videos of him, I can guarantee that you will forget all this drama quickly. Ball’s court vision, passing skills, shooting ability and unselfish game style is very impressive. Among these factors, the most valuable thing for me is the last one, because the most helpful factor in breaking the prejudice that I have created about him was that his game style that puts the team first. He has an incredible assist rate without dominating the offense and a pretty high shooting percentage without taking lots of shots. These combinations are both valuable in terms for efficiency and his fit with Luke Walton’s system –a system that targets maximum ball-player circulation and don’t want to be static-. Let’s give some stats to explain his efficient game. He finished last year with %18.1 usage rate and %67.3 true shooting and these numbers are ignored by public because of his unorthodox shooting style. When we compare him with this year’s prospects, results are as follows:

At that point, his constancy along with style and his pass-oriented game created the perception that ‘Ball is going to have problems on shooting’ but as you can see, he is even better than Fultz, who takes credit for shooting. %74 of his 3 point attempts and %52 of his around the rim attempts are created with a pass and that also shows that he contributes to scoring without occupying the ball too much.

One of the main reasons of him considered as a star candidate is his ability to push the pace in transition. He is taller than an average PG and with the help of that he can crash the board and observe the floor better. Although he is not effective as Westbrook in grab&go’s but he does a pretty good job in making the right choices on high tempo and rewarding players who have done the right runs and cuts, %34 of his assists came in transitions. It would not be wrong to say that Ball will be in a team that he can use this skill when we assume that Lakers’ young core won’t have problems on fastbreaks.

He also has some tools that can be used in half-court offense. He finds the shooters in off-screens, he can create positions to his teammates coming out of drive&kick’s and in addition to those, he has an effective off-ball game and uses back-cut’s that end with an easy lay-up or alley-oop many times. His isolations are getting criticized a lot but he has 1.21 PPP on iso’s, which is fairly good. He is at 98^th percentile in off-dribbling scoring and his %73 in around the rim finishes is not that bad at all.

Ball’s most serious weakness on the offensive side is his pick&roll game and it is not easy to create a counter argument against that. His %32 turnover rate on pick&roll’s is very high and his court vision in pick&roll’s is not as good as in transitions. When opponents switch P&R’s, it can hardly be said that he turns that into an advantage. To defend that Ball is not that unproductive in pick&roll’s, we have to take the UCLA’s playbook as victim. According to the stats, UCLA’s main mentality was to create positions to other players rather than ball-handler’s shot attempt. When taking UCLA’s bigs that can knock down 3’s into account, it is not possible to judge that. As a result of that, Lonzo has 0.86 PPP and %74 pass rate in P&R’s and after his arrival in LA, my hope that this partial problem could be compensated was greatly diminished after D’Angelo was sent. The only way out at the moment is that Walton needs to run more early offense actions that relies on off-ball movement rather than standard pick&roll’s.

Lonzo Ball's offensive choice distribution

On the defensive side, it's possible to compare Lonzo's style to Brandon Ingram. His body can be considered as weak on the NBA level, so he uses his length and athleticism to create a threat to opponent’s passing channels and he establishes his main defensive activity on help-defense positions. Even though he is not inadequate in 1 on 1 defense, it is not hard to guess that he will be defeated by elite scorers.

Lonzo Ball has skills that can turn himself into an elite player, as well as the deficiencies that can hurt him in the long run. Now, it is time to ask the crucial question, as we know that his next stop will be Lakers, is Lonzo Ball the right for Lakers? This question can be answered in two ways: before D’Angelo and after D’Angelo. If DAR had been stayed on the team, Lonzo’s pick&roll problems would not have been a big deal because he would be playing along with a good P&R runner. Luke Walton has ran pick&roll sets a little over the league average last season, an unexpected situation for those who think that Walton would copy the system in the GSW to the Lakers. It is uncertain whether this is a conscious choice or a necessity arising from the fact that it is not an experienced roster that can play early offense in high efficiency. Next season, it will be a necessity for him to give up on pick&roll.

One thing is for sure, Lakers showed that they are confident in Lonzo because instead of distributing responsibilities into rotation, they left all the burden on his shoulders. Upcoming seasons will show us that whether he can meet the expectations or not.

*References for stats:

NBA.com/stats
Basketball-reference.com
NBAMath.com

-Translated from the original Turkish article that published on June 22, 2017.

NBA Off-Season 2017 | Three Moves That Fell Off the Radar

We're experiencing a very high-paced NBA off-season. It is not easy to remember an off-season with such major moves since 2010, which gained its popularity years before and exported a super team like Miami Heat. NBA is now dominated by the Golden State Warriors and it is reasonable to expect that other 29 teams' frame of mind will shift from 'How can we be a better team?' to 'Can we beat Warriors?'. Although defeating the Warriors isn't an easy task to do, many teams have made significant moves in this 2-month period. Houston Rockets brought CP3 next to Harden and created the most exciting backcourt of the league. Oklahoma City Thunder added Paul George after a profitable trade. Boston made an unprecedented move and acquired Kyrie Irving and Gordon Hayward in one summer. Minnesota Timberwolves finally made the transition from ‘promising team’ to contender by adding Jimmy Butler to their roster.

These moves, as expected, occupied the headlines of NBA news, both because of the size of the names and directly related to the top of the league. There are many breakdown analyzes, articles, podcasts which cover them. However, there were another important moves in this off-season. Some trades and free-agent acquisitions were off the radar this off-season but could easily push the top of ‘most important moves’ list if it happened in recent years. Here are three of them:

Denver Nuggets – Paul Millsap:

February 12, 2017 means a lot for Denver Nuggets. In addition to acquiring the Mason Plumlee and 2nd round pick in exchange for Jusuf Nurkic, they also won Nikola Jokic that day. Confusion and bad role distribution are seen as big problems for a team. Jokic-Nurkic duo were inefficient together and this issue were harming both players and Denver. After the trade, Nurkic found his rhythm in Portland and Jokic showed a superstar-level performance. At the beginning of last season, it was possible to talk about two questions for Denver: ‘Who will be the player that team will be built around?’ and ‘How the defense will improve?’. First question seems to be solved with Jokic’s rise and second question’s answer could be Paul Millsap.

For Denver, there is a clear offense-defense imbalance and it can be shown clearly with numbers. Nuggets comes 4th in offensive rating after Warriors; Cavs and Rockets with 113.9 but in defensive rating, they are 29th with 113.43. This is unacceptable for a team which expected to be in the race for playoffs in Western Conference and to solve it, Millsap’s help will be crucial. His combination of athleticism and power and ability to defend multiple positions, which will provide significant flexibility to the defense of Denver, is likely to increase the team’s dynamism. Millsap listed 14th in Defensive RPM among all players in the league with 3.35 and a quick note, his partner was Dwight Howard a.k.a the guy who finished basketball in his head roughly 4 years ago. It should be underlined that Howard-Jokic transition will be so much valuable for him and in that way, he can contribute to team’s overall game.

Having set a certain offense standard around the Murray-Harris-Jokic trio, Denver has the potential to go one step further with Millsap's involvement. He can score on iso’s, is a very effective roll-man in pick&roll’s (6th in ppp last season), has 3-point weapon (although his stability is debatable) and in addition to those, the biggest plus that he is going to bring to Denver will be his passing ability. Jokic is on a different level in terms of center passing and now with Millsap, one of the best PF’s in the league in terms of court vision, will create a effective inside-outside balance. Nowadays, spacing is a necessity in basketball and Denver has a frontcourt duo who can contribute to this factor.

Sacramento Kings – George Hill:

George Hill had a successful season with Utah Jazz last season and had many clients in this off-season. Rather than Spurs, Nuggets and Lakers; Hill’s next destination will be Sacramento Kings. It can be argued that whether the 3 years-57 MD contract made Hill overpaid or not and whether Kings need Hill or not. However; when it comes to Kings, problems don’t remain as little details, they reach into structural level. At least, it used to be. Since the Cousins trade, Kings has been making right moves and evaluating the Hill addition along with long term goals of Vivek-Divac duo would be reasonable.

Cousins-Kings relationship did not promise anything in the long run for the two sides, and it was very important for Kings to get rid of this burden and look ahead, even though the assets that they got in exchange for him was insufficient. This summer, the Kings made it possible to get rid of the perception of ‘dead team’ and enter the list to be followed. Let’s look at the incomers-outgoing list. Outgoings are Rudy Gay, Langston Galloway, Tyreke Evans, Darren Collison and Anthony Tolliver. Incomers are George Hill, Zach Randolph, Vince Carter, De’Aaron Fox and Bogdan Bogdanovic. If you consider Buddy Hield as a new player also, there is not a second team in NBA to make such a big progress in terms of depth compared to the beginning of last season. It is impossible to know that if it would be a more accurate choice in the long run to pursue an comprehensive tanking like the one that 76’ers did but Kings’ roster can now offer us something.

So, what is George Hill’s role in this team? Briefly; leading the team with being the only good ball distributor and playing a mentor role for young players –especially De’Aaron Fox-. His turnover and usage rates are comparatively low and his responsibility will be big in terms of keeping the Kings in order. It is also likely that he will contribute to team’s defense, his defensive RPM numbers can be considered as proofs. In addition to all these, the table above shows how underrated George Hill is in terms of offensive efficiency. The only question mark for Hill will be injuries, which caused him not playing at all 82 games in any season.

Kentavious Caldwell-Pope – Los Angeles Lakers:

Lakers turned all its focus into the summer of 2018. The plan is offering max contracts to LeBron James and Paul George by clearing the salary cap, and everyone in the NBA knows that. For current roster, there is no untouchable name except Brandon Ingram and Lonzo Ball, D’Angelo’s Brooklyn trade is a proof of that. This season’s aim will be concentrated on Lonzo and Ingram’s development and while doing that, they will try to establish a solid core before LeBron or George’s (maybe both?) possible arrival. Before looking at what can Kentavious Caldwell-Pope do in Lakers, it should be remembered that his contract lasts just for one year. What it means that, in the upcoming off-season KCP will either go to another team or settle down for a contract less than 18 million dollar for a year with the Lakers. Whether the Magic – Pelinka duo will offer a new contract to KCP in 2018 summer will depend on the performance that he is going to show this year.

KCP seems to fill a significant gap in SG, a position where Lakers struggles since Kobe’s prime. With the departure of Lou Williams and Nick Young and Jordan Clarkson’s inability to show a solid performance as a starter (and his numbers substantially go up with the bench unit), participation of KCP will be valuable for the team in the short run. It is a fact that the Lakers acquired the most reliable name in the market to consign SG position but as a matter of fact, pros&cons of his game seems to balance each other. Keeping good aspects of his game in front and hiding bad ones will depend entirely on Luke Walton’s preferences and line-up choices. He is both a good finisher and passer in pick&roll, at this point he can integrate along Lonzo very well and can compensate D’Angelo’s absence in pick&roll positions. Despite playing in a relatively low-tempo like Detroit (22th in pace last season) he is quite effective in transition, which can be valuable in Walton’s system. His court vision is pretty good and that can also be added to pluses list. When we look at the negative sides of his game, shot selection needs to be written first. Inefficency of mid-range shots is now proven by mathematics but he takes this type of uses frequently by coming out in pick&roll’s and hand-off’s. It is possible to link this to Detroit’s system and offensive sets but still, it is obvious that his efficiency lowers when it comes to decision making. In addition to that, his shot percentage around the rim is quite low (0.94 ppp – 14th percentile).

There is also a dilemma about KCP’s defensive performance. From the limited Detroit games I have seen in my past seasons, I regarded him as a very aggressive key defender. However, articles that I read and numbers that I look after Lakers acquisition didn’t support this argument of mine. He completed the last season with -1.31 Defensive RPM and couldn’t reach the 40th percentile in either driving D, isolation D or off screen D. Although there are numerous "defensive highlights" videos of him on Youtube, it is hard to say that you can link this performance with stability. This is also creates a question mark for Lakers, who finished the ’16-‘17 last in terms of defensive rating and needs urgent help at that side of the game. The issue of whether KCP can turn his potential into efficiency will be the key for both Lakers’ season and his own career.

*References for stats:

NBA.com/stats
Basketball-reference.com
NBAMath.com

-Translated from the original Turkish article that published on September 1, 2017.